Hylke – Met Start2Ultra een nieuwe diersoort: de ultratrailrunner!

Wat een feest om in het prachtige voorjaarsweer op 17 februari 2019 in Zuid-Limburg met de trailrunners van onze derde groep van Start2Ultra de afsluitende 50K over het Krijtlandpad te lopen! Een hele mooie afsluiting van de zes maanden trainen, elkaar aanmoedigen, leren en groeien tot ultratrailrunner. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik enthousiast ben over de begeleiding en ondersteuning bij het Start2Ultra programma.


Ik ben Hylke Rozema, getrouwd en vader van twee jongens. Ik werk als Business- en Data-Analist in de IT, heb een gezondheidspraktijk als Alexander Techniek leraar in Hoorn en speel muziek. Ik sport graag, maar daar kwam het lange tijd niet echt van. Alweer ruim een jaar terug, maart 2018, vroor het behoorlijk met een aantal dagen uitstekend schaatsweer. Die dagen ontdekte ik dat buiten sporten en nieuwe gebieden verkennen mij enorm veel energie gaf. Het hielp om op een gezonde manier mijn drukke agenda los te laten en volop te genieten van het sporten en de omgeving.

Na de bijzondere schaatsperiode in 2018 heb ik het hardlopen opgepakt samen met mijn beste vriend Briain, ik ben lid geworden van atletiekvereniging AV Hollandia in Hoorn en heb de positieve energie van de Strava-community ontdekt. Dit alles gaf mij naast trainingsschema’s ook de voor mij belangrijke sociale interactie van samen sporten, beter worden en elkaar ondersteunen. Waar ik de voorgaande jaren pogingen had gedaan om te werken aan mijn conditie en discipline (met wisselend succes), lukte het mij nu wel structureel een aantal keer per week te sporten, meer kennis over trainingsopbouw te krijgen en mijn conditie consequent te blijven ontwikkelen. Ik merkte dat ik zaken voor elkaar kreeg die mij eerder niet lukten.

Ik had een paar keer meegedaan aan grotere evenementen zoals de Dam-tot-damloop, Utrechtse Halve Marathon en de Enschede Marathon, en was geïnteresseerd geraakt in hardloopevenementen in de natuur. Vaak zijn dit ook kleinere evenementen. In de zomer van 2018 deed ik mee aan de 10K Wezep Trailrun, de 18K 4 Parken City Night Run (4PCNT) op 25 mei en de 10K Leenderheide Trail op 28 juli, waarbij ik veel nieuwe sportieve vriendschappen maakte. Bij zowel de 4 Parken City Night Run kreeg de trailrunkoorts mij duidelijk te pakken, ’s nachts lopen, voor mijn doen veel hoogtemeters, veel scherpe klimmetjes en afdalingen en voor het eerst met een lampje op. Erg spannend en met de hoogtemeters erbij misschien een tikkeltje te hoog gegrepen. Symptomen van een shinsplint deden zich voor, ik heb een aantal weken echt rustig aan gedaan. Gelukkig ben ik van de overbelasting van mijn scheenbeen hersteld en een paar weken later liep ik voorzichtig de 10K Leenderheide Trail op 28 juli. De ongelooflijk positieve en relaxte sfeer sprak mij erg aan, de leiding was vriendelijk, behulpzaam en goed verzorgd. En niet te vergeten de high-fives van Cor (de race-director, met de imposante witte baard). De trailrun evenementen pasten beter bij mij, ze gaven mij plezier, voerden door bijzondere nieuw te ontdekken natuurgebieden, brachten een persoonlijker contact en ruimte om te lachen en te ontspannen met medelopers. Het ons-kent-ons gevoel, de high-fives, passie voor natuur, prachtige single-track paden, conditioneel groeien en de sterke onderlinge verbondenheid trokken mij in het trailrunnen aan. Inmiddels wist ik dat mijn enthousiasme en ambitie groot was maar dat ik een rustige en geplande trainingsopbouw nodig zou hebben om zonder blessures verder te komen.  De vraag rees hoe ik beter kon worden in trailrunnen. Hoe kan ik leren net zo makkelijk als andere lopers door de natuurgebieden te rennen?

Bij sommige lopers zag het er zo makkelijk uit dat het leek alsof ze dansten, zweefden. Die richting wilde ik ook uit! Maar wat sloot aan bij waar ik op dat moment was? Tijdens de 4PCNT en de Leenderheide Trial las ik informatie over het programma Start2Ultra, waarvoor een rustige 20 kilometer hardlopen het ingangsniveau was. Wat als ik tegen het eind van de zomer een halve marathon zou kunnen trailrunnen?

Tijdens onze zomervakantie heb ik volop hardgelopen en op 18 augustus deed ik mee met de Amerongse Berg Trail van 21K. Een bijzonder evenement omdat ik voor mijzelf een stevig doel had gesteld en dat gelukkig ook uitliep. Ook deze keer de positieve flow van Cor, Geraldine en Chris en het gevoel dat ik bij een prettige en goed passende organisatie terecht zou komen. Met het uitlopen van de Amerongse Berg Trail had ik niet alleen mijn eerder gestelde doel gehaald (binnen een half jaar trailrunnend een halve marathon lopen) maar raakte ik in gesprek met Cor van Disseldorp over het Start2Ultra traject. Eerder had ik al een flyer gekregen, maar leek het mij te ambitieus (de 18K 4PCNT met 470 hoogtemeters leverde mij toch een paar pijntjes op). Maar gedurende de zomervakantie was ik sterker geworden en ik had een aantal looptips gekregen. Misschien was dit wel het moment om mijn hardlopen naar een hoger niveau te tillen en verder te gaan dan wat ik ooit voor mogelijk had gedacht… Na wat heen en weer mailen en telefonisch contact met Cor, inplannen van de al bekende data schreef ik mij in voor Start2Ultra!

Wat is Start2Ultra?

Start2Ultra (afgekort S2U) is een loopprogramma dat hardlopers groepsgewijs in een periode van een half jaar begeleidt van 20K naar 50K trailrun afstanden. Hierbij wordt je ondersteund door de drie betrokken coaches (Cor, Geraldine en Chris) en experts uit de ultrarunning wereld. Er worden informatiesessies gehouden waarbij advies wordt gegeven, je wordt voorzien van een passend trainingsschema met ondersteuning en loopt met de deelnemers uit je groep een aantal evenementen die passen bij de trainingsopbouw. Voor de deelnemers is een besloten social-mediagroep gemaakt waarop op ieder moment met elkaar kan overleggen en informatie kan uitwisselen. En als kers op de taart de feestelijke afsluiting van de periode met een 50K Trailrun, voor ons was het Krijtlandpad uitgekozen.

De praktijk


Naar 50 kilometer toe trainen doe je niet zomaar. We werden dan ook uitgenodigd voor de kickoff meeting in september waarbij we niet alleen de startinformatie, uitleg en een trainingsschema kregen maar ook met de groep een ronde in het naastgelegen bos liepen. Het werd al meteen duidelijk dat de nadruk vooral op rustig lopen zou komen te liggen. Ik had al een account bij strava en Cor kon helpen meer uit onze hardloopsessies te halen. De weken na de kickoff werd ik regelmatig met vriendelijke correcties bewust gemaakt dat mijn hartslag tijdens trainingssessies voor een goed verloop van S2U stukken lager moest worden. Interessante en leerzame lessen, maar wel onwennig in het begin… Probeer het maar eens, heel rustig hardlopen, rustiger dan ik ooit had gedaan. 😉

Met onze groep hebben we dat stapsgewijs opgebouwd naar de langere afstanden. De evenementen van trail-events.eu pasten mooi bij de trainingsopbouw. Het was ook erg leuk om tijdens de evenementen samen met anderen te lopen, verhalen uit te wisselen en de finish te vieren.

Voor mij werkte het erg motiverend om tijdens vakanties, of reizen voor mijn werk in een nabij gelegen natuurgebied een route te lopen. Echt dé ultieme vorm van nieuwe gebieden ontdekken. Ik voel mij sterk en bevrijd door over de paden te rennen. Zo ben ik in Schotland over de Pentland Hills getrokken, heb ik in het zonnige Italië ten noorden van Perugia een aantal bergtoppen meegepakt en heb ik door de prachtige Eifel bij Nideggen gelopen.

Het fijne van deelnemen aan Start2Ultra is dat je toegang krijgt tot hun trailrun wedstrijden, je mag tijdens S2U gratis aan deze evenementen meedoen en je ontmoet mensen met een enorme ervaring en kennis op het gebied van trailrunnen en ultralopen. Bijvoorbeeld voor het leren navigeren heb ik erg goede tips gekregen en voor de juiste mindset waren de tips van Chris van Beem en Jan Fokke Oosterhof erg goed.

Een ultra is een compleet ander verhaal dan een kortere afstand rennen. Het accent ligt heel ergens anders dat het trainen voor kortere afstanden en snelle tijden neerzetten. Hilarisch was het om te merken aan het begin van het S2U traject hoe lastig het was om in een lage hartslagzone te trainen. Laat ik maar zeggen dat mijn hartslag de eerste weken alle kanten uitvloog. Ondanks dat ik probeerde gecontroleerd te lopen lieten mijn hartslag analyses meer het gedrag van een wilde stier zien. Aan enthousiasme in ieder geval geen gebrek.

Ik merkte dat ik een aantal hardloop gewoontes moest gaan veranderen en heel secuur op bepaalde onderwerpen gaan letten. Bijvoorbeeld het trainen van je spieropbouw en energiesysteem in je lichaam. Hier zijn we gericht aan gaan werken, dit heeft veel samenhang met je algehele gezondheid, voeding en trainingsaanpak. Daarnaast hebben we uitleg gekregen over voeding, materiaal, strategie en je motivatie. Niet iedereen is een boekenwurm, maar onder andere het boek ‘Endurance Training and Racing’ van Philip Maffetone heeft mij op meerdere facetten geholpen inzicht te krijgen en uithoudingsvermogen te ontwikkelen.

Niet alleen is dit programma een veilige manier om je grenzen te verleggen, je leert in korte tijd extreem veel over de belangrijke aspecten van ultratrailrunning. De noodzakelijke ondersteuning en betrokkenheid van de deelnemers maakt dit traject bijzonder, de hardlopers uit ons groepje kwamen uit heel Nederland en we zijn in een mum van tijd goede vrienden geworden.

Onze S2U-groep woonde verspreid door Nederland van Zuid-Limburg, tot Noord-holland en van Zeeland tot en met Friesland. Hierdoor was afspreken om te trainen niet heel makkelijk. Natuurlijk kan de verspreiding per groep anders zijn. Het was erg leuk om te merken dat iedereen wel een natuurgebied in de omgeving heeft kunnen vinden om regelmatig te hardlopen. Het bijhouden en delen van je trainingssessies via Strava.com en het elkaar op de hoogte houden via sociale media werkte goed, al is facebook of WhatsApp niet voor iedereen de beste oplossing. Voordeel van sociale media is dat er een aantal zeer betrokken trailrunning groepen zijn, waar volop wordt geadviseerd, aangemoedigd en hardloopsessies worden afgesproken.

Trainingsopbouw is veel verandering. En aan iedere verandering kleven risico’s. Risico’s van het opbouwen naar langere afstanden is dat je lichaam zich ook moet gaan aanpassen aan de constante en langere belasting. Trailrunnen heeft als voordeel dat de wisselende ondergrond maakt dat geen enkele pas hetzelfde is, zoals bijvoorbeeld op asfalt. De belasting van je lichaam is dan ook minder eenzijdig. Over heuveltjes, mul zand en stenen rennen, is dan wel weer zwaarder om overheen te komen, maar hier kan je leren goed mee om te gaan. Bovendien doe je trailrunnen veel in de natuur, en op mij heeft dat een rustgevende en ontspannende werking. Tijdens het hardlopen als het goed gaat voelt het alsof het lopen vanzelf gaat, het heeft mijn volledige aandacht nodig. Met de juiste kennis, lichaamsbewust zijn en begeleiding is goed mogelijk een trainingsopbouw van 20 naar 50 kilometer op gezonde manier door te komen.

De adviezen die ik je kan geven zijn om vooral te genieten van de vele ontdekkingen en ervaringen die je zult tegenkomen. Blijf altijd goed luisteren naar je lichaam en denk na. Dat klinkt misschien belerend, maar in de runners-high flow van de vele kilometers die je gaat afleggen is het hebben van goede kennis, strategie en tactiek erg belangrijk. Ten eerste zodat je je aan je plan houdt en (letterlijk) soms niet verdwaalt maar ook om in moeilijkere loopuren nog steeds effectief en gezond bezig te zijn. Wie had ook al weer gezegd dat trailrunnen is als rozengeur en wodka-lime? Er zitten ook echt lastige momenten in, kilometers die je grommend loopt doorweekt door de striemende regen of wanneer je merkt dat je net te weinig energie of water in je tas hebt meegenomen. Ik ben blij dat ik ook de lastigere loopsessies heb mogen ervaren, juist van die sessies heb ik veel geleerd!

Er is dankzij Start2Ultra een wereld voor mij opengegaan. Ik heb te veel beleefd om allemaal te benoemen. Het zou leuk zijn vaker een hardloop verhaal te delen. Hier in ieder geval een aantal gebieden en routes waar ik warme herinneringen aan heb:
-De onwaarschijnlijk mooie Noord-Hollandse Duinen bij Schoorl, Bergen, Egmond, Castricum
-Perugia – Ponte Pattoli 19-10-2018 28K 1200D+ (prachtige bergen en uitzicht)
-Edinburgh – Pentland Hills – 2-11-2018 32K 1200D+ (softflasks bevroren opkomende zon op bergtop, waterspreeuwen gezien)
-Keelven Trail 17-11-2018 30K 28D+ (vogels kijken op het Beuven)
-Utrechtse Heuvelrug met Diana, Dennis en Harry 24-11-2018 31K 290D+
-Groote Heide Trail 16-12-2019 42K 15D+ (Sneeuwwitte heide, onvergetelijk mooi)
-Leenderbos Trail 6-1-2019 44K 170D+ (bikkelen, bikkelen, maar dit keer met een beter plan)
-Stabrechtseheide Trail 26-1-2019 30K 90D+ (Trailrun foto in de krant met Mark en Bern)
-Krijtland Trail 17-2-2019 52K 1000D+ (De finale!)

De feestelijke afsluiting

Ter afsluiting van het Start2Ultra programma heeft onze groep op zondag 17 februari 2019 de 50K trailrun over het Krijtlandpad gelopen van Noorbeek naar Valkenburg. Ik had getapert de dagen ervoor, mijn materiaal en voeding goed voorbereid en een strategie uitgewerkt. Vanuit Noordholland is Limburg een echt vakantiegebied en gelukkig wilde mijn beste supporter die ik mij kon voorstellen (mijn moeder) graag mee. Dat leverde mooie foto’s op, en het is natuurlijk erg fijn om er samen een mooi weekend van te maken. We hadden gelukkig de mooiste februari dag, de zon scheen volop. In de ochtend bij de start was het fris, maar na een paar uur hollen door de bossen en Limburgse heuvels was de temperatuur prima en konden windbreaker en buff in mijn racevest worden gedaan. Het Krijtlandpad is een gemarkeerde route, ondanks dat had ik het gpx-bestand ook in mijn navigatie geladen. Desondanks was het toch gelukt om een extra kilometer verkeerd te lopen. Wel langs een prachtig beekje, maar na pakweg 500m vond ik het verdacht dat ik geen markeringen meer tegenkwam. De enige remedie: teruglopen. Na paar minuten later was ik weer op de route. De goed verzorgde voedingsposten bemand door Geraldine, Iris, Emanuel, Cor en de supporters waren erg fijn, zeker bij een lange loop is genoeg drinken en eten belangrijk. Bij de Belgische grens (de 25K post) keek Emanuel mij nog even kritisch in de ogen of het allemaal goed verliep en of ik door de gezondheidscheck kwam, ik voelde mij prima en ik mocht van hem door. Van ons rendez-vous bij het grensbord heb ik nog een mooie foto. Het Vijlenerbos en de beklimming van de toren op het Drielandenpunt vond ik erg mooie omgevingen. Zoals ik al zei, loop je een afstand van 50K niet zonder slag of stoot. De laatste tien kilometers waren best wel zwaar. Mijn compressiesokken waren na vier uur te krap geworden, of waren mijn voeten te groot geworden? In ieder geval zat het niet heel fijn. En hoe voorkom je bij de 44ste kilometer dat je te ruw met je knieën rent? Ik was blij dat er een paar kilometer voor Valkenburg een ideale verrassing was. Iris had bij de laatste voedingspost heerlijke bouillon ingeschonken, en dat was voor mij een ideaal drankje, precies op het goede moment! Tijdens een lange loop maken hele eenvoudige zaken mij gelukkig: een kopje bouillon, uitkijkpunten over het landschap, cirkelende buizerds, dorpen en boerderijen, de oude watermolen, het klooster in Wittem (daar heb ik ooit nog een concert gespeeld), een goed getimede kleine cola en de passanten die ons aanmoedigden. Hartverwarmend en een bijzondere ervaring.

 

Uiteindelijk hebben alle lopers die dag de 52K uitgelopen, Jose heeft zelfs nog een ambitieuze ongeplande extra lus van een paar kilometer gelopen. Uiteindelijk waren we allemaal compleet en hebben we het gevierd op het terras en in het restaurant. Niet alleen de lopers hadden een lange dag achter de rug, ook de leiding (Cor, Geraldine en Chris) en de mensen op de verzorgingsposten waren genoeg uren in touw geweest. Allemaal enorm knap gedaan!

Raad ik S2U aan?

Als je een 20K afstand kan lopen, je trailrun afstanden in een halfjaar wilt vergroten naar 50K en wekelijks tijd kan en wilt maken voor 3-4 loopsessies: Ja! Doen!

En wat nu?

Tja, en toen had ik het S2U traject doorlopen en wist ik hoe ik een 50K afstand moest gaan aanpakken. Maar om nu direct mijn afstanden nog groter te maken? Eerst maar een aantal ervaringen opdoen, zelfstandigheid opbouwen bij soortgelijke afstanden van 50 kilometer. Mijn visie is dat ik op gezonde manier jarenlang wil blijven trailrunnen en nieuwe gebieden wil ontdekken. Verbinding maken met andere lopers en het delen van mijn ervaringen is een belangrijke geluksgever, een website leek mijn ultieme plaats hiervoor. En wat doe ik dan, ik maak een blog! Zo gezegd, zo gedaan: je kan mijn ervaringen lezen op https://ultratrailrunner.eu Ik post daar regelmatig verhalen en ervaringen, en heb het plan gevat een podcast te maken, ideeën zijn welkom!

Het ontwikkelen van meer zelfstandigheid bij het lopen van een ultra heb ik gedaan door recent self-supported de Sallandtrail van 50K te lopen. En mijn familiebezoek in Japan mag ik ook gaan verrijken met een geplande 50K: de Ishiokatrail op 28 april. Ik ben heel benieuwd wat ik in Japan ga tegenkomen op ultratrailrun gebied, er is in ieder geval een erg actieve en sociale trailrun groep in Tokyo.

En half maart kreeg ik het fantastische nieuws dat ik een startbewijs voor de Brixen Marathon via trail-running.eu van iemand mocht overnemen! De Brixen Marathon (https://www.brixenmarathon.com) is een adembenemende wedstrijd van 42 kilometer op 6 juli 2019 door de prachtige Zuid-Tirolse Dolomieten. Ik ben erg blij dat ik deze mag starten. Zie daar mijn droom om ook in de bergen een langere afstand te gaan lopen uitkomen!

Als hoogtepunt heb ik de Grossglockner Trail van 75K op 27 juli gekozen. Die komt al zeer binnenkort, daarover later meer.

Ik ben klaar voor nieuwe ervaringen en nieuwe gebieden! Kom, doe je mee?

 

Door Hylke Rozema

José – Gelach in de schemering

Een smal hekje in de schemer aan het einde van een bospad. Geen hordes mensen, harde muziek, medailles en pendelbusjes naar parkeerplaatsen. Nee, Cor en Emanuel staan in de schemer op ons te wachten. Met een grijns en een blik “de normaalste zaak van de wereld”… het schijnt. Vandaag had ik hen en de andere vrijwilligers op verschillende plaatsen al getroffen. Dit is waar ik ruim een half jaar voor getraind heb en nu kom ik binnen. Twee mensen bij een mutserig hekje die blij zijn om me te zien. Ik had het niet anders gewild. Het is perfect.

Onderweg zijn is een prettig gevoel an sich. Alsof je telkens ergens naar toe gaat, wat het leven in beweging houdt. Trailrunnen is voor mij onderweg zijn. Soms vergezeld door mensen of dieren, maar meestal alleen, overdag of in het holst van de nacht. De aanvang van start 2 ultra was vanaf het begin relaxt. Rustig lopen op een lage hartslag. Dit alles moest wel ingepast worden met werk en andere bezigheden maar dat was prima te doen. Plannen en volhouden dus. Van nature ben ik nogal eigenwijs maar ook een trouwe hond. Dit was gedurende het half jaar een beetje de dynamiek. Een blessure periode gehad, wat me nog meer aanspoorde om door te gaan, ervaren, beslissen en weer doorzetten. Het kleine stampvoetende kind kwam ik onderweg dus wel een paar keer tegen. Naast vier uur durende trainingen in de winter, spoelende regen, harde koude wind en donkere bossen.

Naast het lopen was ik druk met van alles uitzoeken en naspeuren: trailvesten, kleding, voeding, wel/geen radio 1 op tijdens slecht weer sessies (gehannes met draadjes in je buf, oortjes die uit je oren ploppen, onderwijl de boekenbesprekingen en woordenspelletjes tijdens Taalstaat van Frits Spits. Het maakt me nu niets meer uit wat voor weer of seizoen het is. Trailrunning is een onderdeel van mijn leven geworden. Ik ben het afgelopen jaar in alle seizoenen buiten geweest (nog) en ben gelukkig met alle deze momenten in al zijn facetten (en baalmomenten).

Bij de aanvang van Start2Ultra lijkt twintig kilometer ‘al veel’ maar als je een half jaar verder bent, en dus vijftig loopt, kijk je stiekem naar je grotere broers en zussen die tachtig of zelfs honderd kilometer en meer lopen. Eigenlijk houdt het bij de vijftig niet op, maar begint het pas. Ik was het dieseltje van de groep. Ik was/ben niet goed in “snel” en dat moest ik voor mezelf een plek geven. Loop gemiddeld 7 tot 7,5 minuten per kilometer. Niemand heeft daar ooit iets denigrerends over gezegd behalve ikzelf haha. Onderhand ervaar ik het rustig kachelen ook als een voordeel. Ik kan een halve dag onderweg zijn met pinpas (je weet nooit of je een leuk koffie tentje treft), foto toestelletje en mijn auto als mobiele verzorgingspost als het kan. Niet bezig met snelle tijden te facebooken met selfies in powerpose, spam en show ik de prachtige omgeving waar ik me uren in bevind zonder compleet stuk thuis te komen. Leuk toch, als je daarna ook je huishouding en andere dingen nog kan doen?

…En dan Limburg de finale, ruim 50Km kachelen over de Zuid-Limburgse paadjes van het Krijtlandpad. De reis begon niet al te best, met autoproblemen wat even maakte dat de hele onderneming inclusief training van een half jaar voor niks zou zijn geweest. Alles moest in een nano seconde overdacht worden en beslissingen gemaakt. Doorgereden met een halfbakken versnellingsbak (waarbij ik nog onverhoopt een stuk achteruit door Valkenburg heb gereden), was de volgende uitdaging alleen nog ‘maar even’ die vijftig kilometer halen. Al vrij snel na de start liep ik verkeerd, waardoor ik extra kilmeters heb moeten maken. Dit heeft wat moeilijke momenten opgeleverd en ik heb mezelf moeten oppakken om door te zetten. Ik finishte dan ook als laatste wat je op de foto kan zien: de andere deelnemers staan fris gedoucht en aangekleed op de foto en ik sta stoffig in trailkleding en modderschoenen (en met een blij hoofd) op de foto.

Ik houd van de mentaliteit van trailrunners. Minder competitief en als je eenmaal de 44 kilometer voorbij kachelt, zijn de facebook status updates van een marathon op de weg opeens wat minder grote helden. Nee de Zestig en tachtig kilometer lopers worden nu interessant en je helden. Dus bereid jezelf maar alvast voor op een kleine metamorfose want schijnbaar kun je altijd nog een stukje verder.

Schijnbaar de normaalste zaak van de wereld dus…Cor en Emanuel staan ons op te wachten. Heb trouwens onderweg met Chris nog de slappe lach getrakteerd, een show off handstand op een verlaten bergpaadje, Chris, lag dat nu aan mijn benen te stram waren… of omdat we geen twintig meer zijn? Gelach in de schemer, ergens in de heuvels van Limburg.

Jose Raven

Ultra Trailrunner

Sven – Mijn Start 2 Ultra avontuur

Mijn Start 2 Ultra avontuur

Het is zaterdag 7 April, 2018 – ik loop in Wijchen op de Beerendonck de Strong Viking Run van 19km met veel obstakels en modder. Ik loop al bijna 10 jaar hard en heb veel obstakelruns gedaan – maar zie in mijn ooghoeken de groene hesjes – de mannen die 42km lopen, met 100+ obstakels en een tijdslimiet van 7,5uur. Het klinkt absurd – ik zie ze gaan – ik denk bij mezelf “zou ik dat ook kunnen?”

Fast forward naar vrijdag 25 mei 2018, 22:15 s ‘avonds – donker – ik zet mijn hoofdlampje op en ben klaar voor vertrek op de 4 Parken City Night Trail in Arnhem – mijn eerste ‘officiële’ trail. 18km lang, door het donker, met een hoofdlampje en mijn rechterkuit vol op spanning van een blessure. Ik heb een half uur ‘zitten’ rollen die avond nog met zo’n rolding onder mijn kuit met van die fijne noppen. Ik was bijna niet gegaan. Bang dat de blessure serieus zou worden. Maar het leek me zo leuk. Een trail en dan in het donker… Dus ik vertrok – en ik genoot. Wat was dit leuk.

Het was deze nachtelijke trail, waardoor ik op internet een link vond naar het Start 2 Ultra programma – een stukje tekst en uitleg wekte mijn interesse want “van 20 naar 50km in 6 maanden tijd” zo las ik. Een programma voor mensen die 20km kunnen lopen en willen uitbouwen naar 50km en dus een eerste echte ultra-marathon lopen… Vet. Gaaf. Hoe dan? Kan ik dat? Gewoon een mailtje sturen dacht ik – er stonden 3 foto’s bij het artikel, een blonde dame, een man met krullen en een man met een baard. Illuster trio – zo bleek ook later – maar wel heel een gemotiveerd trio.

Mijn mailtje werd snel beantwoord en ik hing een dag later aan de telefoon met Cor van Disseldorp – om alle uitleg te ontvangen over het programma en de vraag of ik mee wilde doen aan groep 2 – waarop ik blijkbaar ja gezegd heb 🙂

En zo begon het – van het een kwam heel toevallig het ander. Op 7 April zag ik mensen een obstakel run lopen waarbij ik dacht “poohh dat moet je maar willen 42km lang onverhard” en 2 maanden later startte ik met een programma om 50km te gaan leren lopen, onverhard. Gekkenwerk…

Terug naar het nu: 10 April 2019 – en dan 3 dagen terug – 7 April 2019 waarop het precies een jaar geleden was dat ik dacht over 42km hardlopen. Bizar – ik besef het nu pas. Afgelopen zondag liep ik mijn 2e marathon, – in Rotterdam, strak onder de 4uur – net een week nadat ik mijn 2e Iron Viking liep in Wijchen op zaterdag 30 maart, in 6uur en 23 minuten – dezelfde run als waar ik een jaar eerder letterlijk naar ‘opkeek’ vol ontzag of ik dat ooit zou willen proberen. Nu heb ik het gedaan – en ik voel me heerlijk. Met heel veel dank aan het Start 2 Ultra programma – wat de basis heeft gelegd voor dit alles en nog veel meer.

Ik ben enorm blij dat ik in het bootje van Cor, Chris en Geraldine ben gestapt en nog steeds mee mag varen. Het Start 2 Ultra (S2U) avontuur begon voor mij in Juni 2018, na het telefoontje van Cor en een eerste hele leuke bijeenkomst bij Run2Day Arnhem. Onze groep kwam daar bijeen, vanuit heel Nederland, om samen de aftrap te doen van 6 maanden trainen, leren, afzien en genieten – om uiteindelijk een echte ultra-marathon van 50km te lopen.

Gedurende deze 6 maanden kwamen we met het groepje minstens 1x per maand samen, om samen een trail te lopen of een clinic te volgen over voeding, fysiologie of uitrusting. Ondanks dat we ver bij elkaar vandaan woonden hadden we continu verbinding via een besloten Facebook groep en volgende we elkaar op Strava in onze S2U Juni’18 groep. Want op Strava konden we mooi volgen wie wanneer welke afstanden van het trainingsschema van Cor had volbracht – en met welke hartslag. Want 1 ding staat voorop, leren langzaam lopen, dat hart van je groter maken, zodat je met minder slagen meer zuurstof door je lichaam pompt en dus langer kan blijven lopen. Ik denk dat dit het mantra van Cor is – waar hij continu op bleef hameren gedurende die 6 maanden. Nooit eerder had ik met een schema gelopen waarin precies stond wanneer ik hoeveel km moest lopen en in welke hartslag-zone. En dit werkte heel fijn vond ik. Het gaf houvast en leidde goed af van het einddoel van 50km – want daar moet je je niet op focussen. Dat sterke hart is de sleutel. Cor monitorde onze voortgang op Strava en in de Facebook groep steevast – en als ik een run logde met te hoge hartslag wist ik dat de telefoon zou gaan voor een opbeurend gesprek. En wat was dat fijn. Even sparren, van gedachten wisselen met de coach – die weet waar hij het over heeft en dingen brengt zodat je het snapt – en ook wil blijven doen.

In die 6 maanden hadden we 3 clinics – om de maand 1 – maar ook 3 grote runs om op te bouwen naar die 50km. In Juli was de 30km gepland, in september de 40km en in december, met iets vertraging – de 50km ultra-trail in Valkenburg op het prachtige Krijtlandpad. Ook deze ‘milestone-trails’ helpen enorm in de opbouw. Je kan je er aan vasthouden dat je iedere maand onder begeleiding met een goed doordacht schema, rustig opbouwt om 10km meer te ‘hobbelen’ dan 2 maanden daarvoor. Hobbelen is het andere toverwoord van Cor, wat leuker klinkt dan hardlopen en ook veel meer het trail-gevoel naar buiten brengt. Het hoeft niet hard, af en toe lopen hoort er bij – wat drinken, stoppen bij een verzorgingspost om te eten – even te grappen en weer lekker door.

Tijdens het programma mag je meedoen aan alle trails van Trailrunning Europe, wat echt enorm leuk is. Hier kom je je maatjes uit jouw groep tegen, maar ook de mensen uit een voorgaande groep – of een volgende groep achter jou. Dit werkt aanstekelijk – je wisselt ervaringen uit, loopt samen een trail en komt om de 10 km Chris van Beem tegen met een fotocamera ergens achter een struik, boom of verzorgingspost. Chris verzint de meeste routes en ik wist oprecht niet dat Nederland zoveel mooie plekken had om te lopen. Chris is ook de inspirator van het grote dromen – als je hem hoort over zijn avonturen in het buitenland. En bij start en finish is Geraldine Beckers er om te zorgen dat alles goed verloopt, iedereen zijn startnummer krijgt en ook voldoende voeding en vocht als je terugkomt van een lange tocht. Een echte gastvrouw die er altijd bij is en met Cor en Chris het energieke trio vormt dat je begeleid in je avontuur naar 50km. Deze mix van plezier, uitdaging, natuur en enthousiaste mensen maakte voor mij echt dat ik uitkeek naar iedere trail. Ja – ook voor de training en de kilometers – maar vooral ook voor de ervaring.

De 6 maanden werden er 7 en leken voorbij te vliegen… voor ik wist was het Oktober en had ik mijn eerste 2 trails boven de 40km er op zitten. Wat een ervaring… het was tot zover gelukt! En sterker nog, ik voelde me zo goed en was zo enthousiast dat ik mijn eerste Iron Viking durfde te lopen en mijn eerste echte marathon in Amsterdam. En beide met goed gevolg – althans – ik kreeg de smaak te pakken 🙂

Maar het lijf wil ook wel eens rust of een leuke vakantie! Dus ik moest een pauze inlassen in mijn schema om 3 weken er op uit te trekken – waarvan ik toch iets twijfelde of dat handig was. Gelukkig bleef ik ook op vakantie in beweging en kon ik begin December de draad weer oppakken om de laatste runs te doen voor de 52km grande finale in Valkenburg.

En op 30 december 2018, ging de wekker om 5uur – omdat we om 8u gingen verzamelen in Valkenburg. Ik was nerveus, gespannen, had weinig geslapen en dacht echt van “ow jee nu gaat het gebeuren en wat als…” Om 08:30u vertrokken we, in Limburg op het Krijtlandpad – onderweg naar Valkenburg – wetende dat Chris al om 04:00u die ochtend was vertrokken aan een toch van 90km en ons ergens zou treffen op dezelfde route… een doodnormale zondag dus. Ik genoot – en de eerste 10km vlogen voorbij. De 2e 10km gingen goed en tot aan 40km ging ik lekker door. Genietend van het uitzicht, het continu variërende landschap en het feit, dat ik het echt aan het doen was. Die gedachte heb ik nog een paar keer goed fijn geknepen vanaf kilometer 42 want toen werd het wel taai – de grens over van de marathon naar de ultra-marathon… Je lijf protesteert – logisch – hoezo wil je dit? En toch ga je door, want je kan altijd nog 1 stap zetten. Mentaal wordt het spannend – maar ik heb hierop geoefend – ik zet mezelf ertoe, dan maar een pas langzamer, ik ga dit doen. Rustig aan door, kop omhoog en goed ademen. Blijven drinken, nog wat eten, niet denken aan die paar regenspetters en concentreren… want wie loopt daar in de verte op mij af? Het is Cor. De baard komt in een drafje naar me toe en loopt rustig met me mee. Ik leef weer op, krijg weer energie en kan door. Aftellen, het bos door, naar beneden naar Valkenburg en daar is Cor weer – hij hobbelt met me mee naar de finish en we staan er, 52km verder en ruim 7uur. Wat een tocht… ik ben zo blij… het kan dus wel. Het kan echt.

In Februari 2019 liep ik mee met S2U groep 5 op hun 52km tocht over het Krijtlandpad. Wetende hoe fijn het is om af en toe een bekend gezicht te zien dat meeloopt had ik me opgegeven om te helpen. Weer vrijwillig mijn bed uit om 5:00u om naar Limburg te reizen – geweldig. Trailen is een cadeau aan jezelf. De natuur, de avonturen, de mensen en je gezondheid die er zo veel baat bij heeft. Ik ben er echt een energieker en blijer mens van geworden. Ik heb afgezien, geploeterd en gezwoegd, maar zo veel meer genoten van het hele S2U programma, de fantastische begeleiding van Cor, Chris en Geraldine – en alle andere lieve leuke trailrunners die ik heb leren kennen. In die wetenschap en met die ervaring blijf ik trailen en lange afstanden lopen – maar wil ik vooral ook meer mensen inspireren hetzelfde te doen.

Ik hoop dan ook echt dat dit verhaal je triggert, nieuwsgierig maakt of vragen oproept. Stel ze maar, roep ze maar want ik beantwoord ze heel graag – en stuur je met volle overtuiging het bos in, de paden op, de lanen in – met Cor, Chris en Geraldine. Start 2 Ultra is geen trainingsprogramma, het is een avontuur, waar je nog heel lang, heel veel plezier en energie van zal krijgen.

Met sportieve groet,

Sven FM

Trailrunner, Obstaclerunner, Hardloper, DJ en Verandermanager – maar bovenal – buitenmens 🙂

Start2Ultra – Groep 3 Doet het gewoon!

Afgelopen weekend was alweer de derde groep Start2Ultra aan de beurt om hun grand finale te lopen: Het Krijtlandpad. 52 kilometers en 1100 hoogtemeters. Een pittige afsluiting van zo’n 6 maanden keihard werken en een team van vrijwilligers en betrokkenen die helpt, ondersteunt, VP is, meeloopt, coacht en meer. Het is enorm gaaf als een idee tot uitvoering komt, dat is altijd zo, maar om een groep trailers te zien groeien naar ultra lopers en dan bij de grand finale binnen te halen na 52Km…. Dat maakt een mens emotioneel en vooral ook trots.

Maar eerst even terug naar de Amerongse Berg trail, want daar liep zaterdag groep 4 haar 40K en groep 5 haar 30K Event. In een deelnemersveld van 500 lopers stond voor deze S2U members dus een spannende dag op het programma. Groep 4 startte om 9:30 uur en na de eerste 10K, sloot groep 5 aan, gevolgd door 275 20K-lopers om 12:00 uur en 225 10K-lopers om 13:00 uur. Een geweldige zonnige dag in een werkelijk prachtige omgeving en heel leuk aan deze trail is dat er een VP is vlakbij start/finish, waardoor het supporteren prima te combineren viel met het high-fivenJ. Het Berghuis was gezellig druk en op het terras zaten familie en vrienden te wachten onder het genot van iets lekkers. Voor de lopers was er bij de finish het speciale Amerongse Berg biertje, wat met dit prachtige weer zeer welkom was. Alle S2U members kwamen over de finish! Een moest vanwege een liesblessure iets eerder uitstappen, een kwam met een gekneusde schouder (door een val onderweg) over de finish lijn en sommigen liepen bij de finish ‘nog even door’ om de befaamde 42,195K op het klokje te hebben staan. Er werd nagekletst, genoten en teruggeblikt. De app en FB groepen werden overspoeld met mooie foto’s en blije trailers. Weer een stap dichter bij die zo gewenste 50K, de Ultra

 

 

 

 

 

 

 

 

Het begon voor groep 3 in september. Op een zonnige zondagochtend in de tuin bij Chris, die toen zelf de TOR aan het lopen was maakten we maakten we kennis, met koffie, vlaai en natuurlijk een kennismakingsloopje. Een kennissessie over mindset, gevolgd door een bevlogen verhaal van Jan Fokke over voeding en een veel tips en adviezen over kracht en voorbereiding van Emanuel. Mijn trainingsschema, de wekelijkse feedback op de loopjes, de online community en natuurlijk de TrailEvents, Zandenbos waar groep 3 haar 30K liep, Groote Heide Ultra Trail, waar de groep haar 40K liep gevolgd door het Krijtlandpad afgelopen weekend en de 52K.

Het begon zondagochtend al vroeg in Valkenburg, zenuwachtige kopjes en bakken vol havermout. De start was in Noorbeek en na een klein motiverend woordje, vertrokken ze rond kwart voor 9. De zon kwam op over de velden en met ons speciale team van vrijwilligers en mobiele VP’s dronken we een snelle koffie en vertrokken richting Epen. Daar zou VP na 10K zijn. Precies rond het uur kwam daar Hylke, op de voet gevolgd door George. Met een paar minuutjes er tussen gevolgd door Patricia en kort daar op Peter. Ze liepen goed, mindset was dik in orde en de genoten van de route. De kop was er af en terwijl de eerste vier vertrokken richting VP 2 en Emanuel & Nanda ook, bleven Iris & Diety achter op VP 1, wachtend op onze vijfde loper, José. Sven die speciaal voor deze dag aanwezig was als mental-trailer, liep José tegemoet. Ook ik ging die kant op, tot we gebeld werden door Geraldine, José was verdwaald, liep door het centrum van Epen en via ‘zoek mijn vrienden’ werd ze nu weer op de route genavigeerd. Geen al te beste start van een lange tocht, dus we zetten Sven in om even een paar km met José mee te lopen en haar goed op weg te helpen.

In de tweede etappe werd via Camerig het Vijlenerbos bereikt, gevolgd door een stel glooiende velden en via België werd VP 2 bereikt. Inmiddels kwamen van VP 2 de berichten door dat de eerste lopers waren gearriveerd. Er werd goed gegeten en gedronken, alles werd bijgehouden, van tussentijden tot voeding, en iedereen was er goed aan. Het weer was prachtig en er werd dan ook volop genoten. De derde etappe ging richting de Vaalserberg en van daaruit in een lange flauwe afdaling richting het punt waar alle supporters verzameld waren. Het 30K punt en VP 3 bevond zich bij de voetbalclub in Vaals. Blij verrast en fris, kwamen de lopers aan. Er was nog steeds heel weinig tijd tussen de eerste vier. José liep inmiddels in haar eigen en vertrouwde diesel tempo’tje op ongeveer 50 minuten achter. Op VP 3 waren Iris & Diety er weer, met de Dropbags, waar dankbaar gebruik van werd gemaakt. De route werd vervolgd richting de 40K. Wij reden samen met Sven naar Wittem, een leuke verrassingstussenpost. Daar sloot ook Chris aan. In overleg besloten we om Sven in te zetten bij de eerste vier lopers om te pacen. Chris ging José tegemoet lopen, we bedachten dat zij wel wat gezelligheid en mental support kon gebruiken bij de laatste 12K. Via VP 4 waar Emanuel & Nanda in het zonnetje boven aan de Gulpenerberg een plekje hadden ingenomen en we nog net alle lopers even zagen, vertrokken wij richting de finish in Valkenburg. Iris ging naar de 45K, om een extra checkpunt in te lassen en wij kregen door dat José & Chris VP 4 bereikt hadden. Rond diezelfde tijd stond ik bij het draaihekje in Sibbergrubbe, onderaan de laatste pittige afdaling, klaar om Hylke te verwelkomen, George, Patricia, Peter en tot slot José. Wat een toppers! Wat een prestatie! En wat enorm gaaf en ontroerend om dit mee te mogen maken na 6 maanden begeleiding, training, coaching en advies.

Meer weten? Bel me op 06-36314960, je kan ook kijken op start2ultra.com

Cor.



Een andere tak van sport…

Wat nog geen jaar geleden bedacht en uitgewerkt werd is inmiddels een volwassen programma geworden. Ik heb het over Start2Ultra, ons initiatief om redelijk ervaren trailers mee te nemen op weg naar hun eerste Ultra. De eerste groep heeft het programma afgerond, de vijfde groep staat te trappelen om te mogen beginnen. En terwijl ik in een koud en saai kantoorgebouw zit en ik zo eens overdenk hoe het tot nu toe was kan ik maar een ding zeggen…

Fantastisch!

Want wat was het mooi om de eerste finishers te zien. Wat waren ze zelf trots en wat waren wij trots. Het is een groep mensen die ik nog regelmatig zie op onze events, leuk om telkens bij te kletsen, en wat het echt fraai maakt is dat ze allen met nieuwe doelen bezig zijn. De Eiger 51k, of een 80k, of in vier dagen 160k. Gaaf dat ze niet alleen een Ultra gedaan hebben om deze van de Bucket List af te strepen. Nee, het zijn echte Ultralopers geworden!

De andere groepen doen het ook goed. Ze komen hun trainingsloopjes op onze events doen, maar natuurlijk ook hun eigen 30k of 40k. En ook hier zie ik weer enthousiaste gezichten en een hoop gedrevenheid. De Facebooks, Whatsapps en Strava berichten vliegen me af en toe om de oren. Goede vragen worden in de groep gegooid, en ook vaak mooie artikelen die men ergens tegenkomt. Super!

Groep 2 heeft inmiddels hun racebrief gehad voor het Special Event: De 50k. Ik weet zeker dat dat weer een geweldige dag gaat worden. We lopen de 50k over het Krijtlandpad, en dan wel het mooiste stuk. Prachtige bossen, mooie vergezichten en ook wat pittige klimmetjes. Ik kijk nu al uit naar die dag. Wij zullen de groep de hele dag begeleiden. Van Start tot Finish. Ik wil natuurlijk wel meemaken wat ze aan het doen zijn en hoe het met ze gaat. Elke 10 kilometer zijn we er, als Verzorgingspost, en als Coach.


Ultralopers

Voor elke deelnemer is het zo dat er grenzen verlegd worden. Niet alleen qua afstand, maar ook qua duur. Qua doorzettingsvermogen en wilskracht, mentaal en fysiek en qua leren wat deze nieuwe sport nu betekend. Vele deelnemers lopen al tijden, vaak echter wel op asfalt. En nu is het zo dat niet alleen de ondergrond anders is, het juist wat er zich in je bovenkamer afspeelt wat je motiveert of juist weerhoudt. En geloof me, boven de 40k is het echt een andere sport…

 

De 1e groep loopt de 50km

Start2Ultra

Hoe gaaf zou het zijn om mensen te begeleiden naar hun eerste ultra, een 50 km trail? Wat begon als een aantal avonden enthousiast brainstormen werd uitgewerkt in een heus programma, met flyer en website. En zo begonnen we in februari met het werven en was er in maart een info avond gevolgd door een groep van 8 enthousiastelingen die met ons de uitdaging wel aandurfden om in 6 maanden begeleid met online coaching en advies, feedback op loopjes, thema avonden over mindset, voeding, fysiologie, kracht en materiaal van start gingen. De instap was dat je zo’n 20 km comfortabel moest kunnen lopen, je kreeg een trainingsschema op maat wat je richting gaf en structuur en je kon al je vragen stellen aan ons als team van NLP-coaches, trainers ervaringsdeskundigen en ultra traillopers.

En met dit alles begonnen we in April van dit jaar met een eerste groep. De start was gemaakt en op 7 april na een gezellige kennismaking in de bossen van Maarn begon de eerste groep Start2Ultra. Kort daarop was ook de eerste themabijeenkomst waar we naast kennismaking ook onze doelen benoemden. Er werd hard getraind, vragen werden gesteld, ervaringen gedeeld en we werkten toe naar de eerste Milestone, 30 km lopen tijdens het event Brabantse Kluis, eveneens van Trail Running Europe. Het was super om te zien hoe de groep van start ging en vol zelfvertrouwen iedereen een voor een over de finish kwam. WoW!

De volgende stap was naar de 40 km. Er zat ongeveer 2 maanden tijd tussen, de zomer brak aan wat het soms makkelijker maakte om lekker naar buiten te gaan, en eind juli op een enorm warme dag liep de groep tijdens de Leenderbos Trail hun 40 km trail. Gaaf! Alweer mooie resultaten. De duur was soms lang, daar moest hier en daar nog wat op getraind worden maar jeetje, de afstand werd toch maar mooi afgelegd. En in vergelijking met de gemiddelde marathon waar menig loper de finish ter nauwer nood bereikt kwam iedereen hier lachend en moe maar voldaan over de streep. We proosten erop, en zo volgende fase brak aan.

De spanning begon hier en daar wat meer merkbaar te worden, want oei, nu stond toch echt die 50 km als volgende op het programma. Er was geen ontkomen meer aan. Tussentijds was er nog een interessante themabijeenkomst over kracht en de laatste stapjes van het schema werden afgerond en ja, toen brak toch echt de dag aan dat de Groote Heide Ultra Trail voor de deur stond.

 

De Groote Heide Ultra

En zo gebeurde het, een exclusief mini event in de bossen van De Groote Heide: De Groote Heide Ultra. Met een route speciaal uitgezet door Chris, die vorige week nog finishte bij de TOR de Geants. De kop was er af, de lopers vertrokken, op weg naar hun eerste ultra, 50 km en de kers op de taart van hun Start2Ultra avontuur!

Al heel vroeg in de ochtend verzamelde men zich in Geldrop. De spanning was af te lezen van de gezichten. In een half jaar tijd zijn de lopers een hechte club en elkaars buddy’s geworden. Ze hadden veel zin in dit avontuur, maar realiseerde zich terdege de omvang deze uitdaging. Een aantal koos ervoor om in duo’s te vertrekken, om zo elkaar ook te kunnen steunen.

Na een korte briefing en wat tips over de route juichten we iedereen weg. En niet alleen deze eerste groep bijna ultra lopers, maar ook de tweede groep Start2Ultra, die in juni van start was gegaan en inmiddels aan Milestone 2, de 40 km was aanbeland.

De dag begon met een flauw zonnetje en redelijk aangename temperatuur. De eerste verzorgingspost werd door iedereen bezocht en het liep lekker, de lopers zagen er fris uit en vol goede zin. Speciaal voor dit event werkten we met mobiele verzorgingsposten, die gedurende de dag met de lopers meereisden en om de 10 km hen opwachtten. De kofferbak ging open en het uitgebreide assortiment van Trail Running Europe, waar de events inmiddels mede beroemd om zijn, werd uitgestald. Ja, want voor de inwendige mens moet ook goed gezorgd worden. Zeker tijdens zo’n mega prestatie!

Inmiddels was het wel begonnen met regenen en buienradar vertelde ons dat dat niet meer zou stoppen vandaag. De lopers leek het vooralsnog weinig uit te maken, die liepen gestaag verder. Ik wachtte bij de Finish, en Chris & Geraldine crosten door het bos op zoek naar de lopers op de verschillende posten. Ondertussen werd er druk heen en weer geappt zodat we overzicht hielden waar iedereen liep. Op de posten hadden we “stempelkaarten” zodat we wisten wanneer we een post konden verplaatsen.

Tegen het eind van de ochtend viel de regen met bakken uit de lucht en begon het een bijna heroïsche tocht te worden. Afgelopen zomer was het alleen maar warm en droog, en net vandaag was het de natste dag van het jaar. Ik zelf zat inmiddels ingewikkeld in een deken en nog te rillen van de kou. Chris kwam even terug naar de finish en plots zagen we Rob aan komen rennen. Maar van de totaal verkeerde kant? Wat was dit? Hij was verkeerd gelopen en nu al terug, na 44km. Na kort overleg besloten we hem maar in de auto te zetten bij Chris en opnieuw te droppen bij de laatste verzorgingspost, zo kon hij zijn Ultra toch voltooien.

En terwijl Chris Rob aan het wegbrengen was kwam de eerste loper, Robert binnen. Hij had echt fantastisch gelopen. Met een brede glimlach kwam hij over de finish. Super prestatie. Maar wat was het koud, tijd om snel om te kleden. Vrolijk babbelend een schone en droge set aan en even snel wat eten en drinken. En zo mochten we samen wachten in ons campertje op de andere lopers.

Geraldine en Chris waren inmiddels ook aan de finish, en samen met Rowan (die had voor het eerst van zijn leven 20km gedaan) stonden we te schuilen onder de luifel. Ook Hennie en Jolanda van de verzorgingspost waren aangesloten. Chris besloot de lopers een stukje tegemoet te rennen en ze op te halen. En toen hij een paar minuten weg was kwam plots Rob weer aanlopen voor zijn tweede en nu echte finish. Wow! Met omweg, maar wel dubbel en dwars een ultra lopend. Ook hier zag ik weer een glimlach op het natte en koude gezicht.

En zo kwamen ze een voor een binnen. Edwin van de 40k, super trots en schijnbaar niet moe. “Comfortabel een 50k lopen? Kom maar op! Ik kan het!” riep hij vlak na zijn aankomst. Pieter, ook van de 40k had een zware dag gehad. Zijn horloge was er mee gestopt, navigeren op de telefoon was lastig en de kou had het heel zwaar gemaakt. Maar ook hij had het maar mooi gedaan.

En al bijna bevriezend rende Chris nog een keer het bos in om de laatste lopers op te gaan halen. En jawel hoor, daar kwamen ze: Sander en Mieke! Wat was dit nu? Dat was geen gewoon lopen meer, zelfs geen hardlopen, dat was vet sprinten. Wat kwamen die twee hard over de finish. Mega stoer! En ja hoor, weer twee keer een trotse glimlach op het gezicht. Applaus en knuffels. En rap omkleden, echt iedereen was doorweekt en koud tot op het bot.

Het wachten was nu op de laatste loper van deze dag, Niels. Sander en Mieke hadden lang met hem samen gelopen maar op het laatste stuk waren ze – in overleg – met z’n tweeën verder gegaan. Zij hadden nog wat over gehad, en Niels niet meer. Die had het zwaar, maar was er wel ok mee. En terwijl Chris en Hennie hem al tegemoet waren gaan lopen en nu op 2 km voor de finish waren, renden ook Geraldine en Robert het bos in. Alles om het team compleet te maken en iedereen van Start2Ultra te laten finishen in het warme bad, wat vandaag een enorme koude en natte omgevingstemperatuur had. Iedereen stond inmiddels Ik rilde van boven tot beneden, van de kou én van de spanning. Want als Niels de finish zou halen dan hadden ze het toch echt allemaal gefixt. En ja hoor, daar zag ik hem. Oei, het liep niet als vanzelf maar hij kwam er echt aan. Op het tandvlees, en met zware benen. “De eerste 40 was op conditie, de laatste 10 op wilskracht” vertelde hij later. We juichten ook hem over de finish. Wat was dit mooi!

 

De Finish

Het was gelukt! Alle lopers hadden de finish gehaald. Mega trots voelde ik me, en ook Chris, Geraldine, Jose en mama Diny van verzorgingspost 2 en 4, Jolanda en Hennie van verzorgingspost 1 en 3 en natuurlijk alle andere lopers. De euforie was daar en de oplettende kijker kon zelfs een klein traantje in mijn linkeroog zien. Wat was dit een mooi avontuur en wat mogen we met zijn allen trots zijn op wat we samen hebben neergezet.  Met heel veel enthousiasme, passie en plezier zijn ook wij aan een avontuur begonnen. We  hebben een programma gebouwd, we hebben gedeeld, geleerd, beleefd en ervaren, we hebben gelachen en heel hard gewerkt om dit samen te bereiken. De lopers hebben meer dan 1000 kilometers getraind en ontelbare mijlpalen behaald. De groep is heel hecht geworden en iedereen had dezelfde focus, het lopen van die 50K, een Ultra en dat doel bracht een enorme verbinding.

We sloten de dag samen af met een klein feestje. Maar naast een hapje en een drankje moest er nog één ding gebeuren. Het overhandigen van de medaille. Nu ja, medaille. De afgelopen maanden hadden we ook daar werk van gemaakt. We wilden wel iets geven wat bijzonder was, een echt collectors item. En dat hebben we weten te maken. Voor iedereen die het thuis ook wil doen, dit is het recept. Neem een eik, zaag die in stukken, zaag de stukken in schijven, zaag er een kwart van af, schuur de schuiven aan één kant tot je een ons weegt, maak een ontwerp van logo en prestatie, zoek een lieve vriend die nog een echt ouderwets brandijzer kan maken (let op: dit is echt vakwerk dus kan even duren en brengt de nodige test exemplaren met zich mee), ga een avond  oefenen, stel bij en begin opnieuw en plan dan tenslotte een echte vuur/stook/brand avond en brand de blokken in met het brandijzer. Wat je dan krijgt? Dit!


De tweede groep Start2Ultra kan alvast reikhalzend uit gaan kijken naar die trofee, want die zijn bijna klaar voor de 50k en goed nieuws, ook groep drie van Start2Ultra is net gestart.

Lijkt het jou ook fantastisch om over een half jaar een ultra te lopen? Wil je het niet allemaal op eigen ‘houtje’ doen maar met een groep, gedegen begeleiding, schema’s, coaching en advies? In november gaat er weer een groep van start, daar hebben we nog een paar plekken vrij. Kijk op de website www.start2ultra.com. Of neem contact met me op via mail (cor@start2ultra.com) of app of telefoon (06 363 14 960). Als je mij contact, bel ik je altijd even terug voor een persoonlijke intake en verkennen we samen of jij in november ook Start-2-Ultra! Hoe gaaf zou dat wel niet zijn?

Cor,

ook namens Chris & Geraldine

 

 

Een fraaie mix

Inmiddels zijn we al een aardig eind op weg met Groep 1 van ons programma. Die groep maakt zich op voor de 40k over enkele weken. Groep 2 is net van start en traint hard voor de 30k. En door een wat verschoven planning hadden we deze zaterdag voor groep 1 een trainingsloopje samen staan. Niet te formeel, gewoon samen een stuk lopen door de achtertuin van Chris.

Nu leek het ons wel een leuk idee om aan dit loopje ook Groep 2 toe te voegen. Sommige mensen hadden de eerste sessie gemist, en zo kon alles en iedereen tóch met elkaar kennismaken, hun vragen kwijt en konden we ook samen plezier hebben. Enfin. zo gezegd zo gedaan.

En dus stapten Geraldine en ik op een zonnige zaterdag in The Mothership op weg naar Chris. Daar zou iedereen verzamelen en dan zouden we een stukje gaan lopen. En wat een feest was het weer.

We stappen binnen en er zijn al wat mensen. Het hangt een beetje buiten op de bank, en er heerst al meteen een vrolijke sfeer. Chris rent rond met koffie, thee, en water, en boterhammen, en, en, en… Iedereen kletst met elkaar. En daar komt de volgende binnen. Opstaan, handen schudden, voorstellen, grapjes maken, nieuwe plek kiezen. Deurbel! Hoppakee, weer opstaan, voorstellen, lachen, zitten, koffie. Deurbel…. Deurbel… en dat gaat maar door. En na 30 minuten is iedereen er en snappen ook de Groep 2 leden een beetje hoe het zit. Wie is nu wie? En waar ben ik in terecht gekomen?

Klokslag tien zegt Chris dat we moeten gaan. “Tien uur is tien uur!” Iedereen kijkt verbaast op, zo veel strengheid verwachten we niet. En we doen er verder dan ook niets mee. Nu ja, negeren, en koffie drinken dat wel. Inmiddels is iedereen een beetje aan het omkleden, flessen vullen en gear checken. En, geloof het of niet, klokslag 10:42 lopen we met z’n allen naar buiten.

Vrolijk kletsend steken we het viaduct over en lopen we de heide op. We maken twee groepen en vertrekken. Een korte route instructie en dan is het genieten geblazen. De natuur is prachtig, het weer fantastisch en de groep geweldig. Ik klets wat met iedereen en het valt me op dat iedereen met iedereen kletst. Precies wat de bedoeling is van deze loop. Elkaar leren kennen en het leuk hebben.


Op een klein veldje treffen we elkaar weer allemaal en na wat foto’s geef ik even een toelichting op het trainingsschema. Ook een stukje serieus vandaag, dat is ook deel van Start2Ultra natuurlijk. We lopen weer verder, en uiteindelijk maken we een rondje van zo een 12km. We eindigen de dag met water, koffie, een hapje en natuurlijk de teken check. Rondom het middaguur gaan we elk onze eigen kant op. Het was een super begin van de dag, en we gaan samen met de groepen nog veel plezier hebben. Het was oprecht een fraaie mix tussen trainen, informatie en plezier.