José – Gelach in de schemering

Een smal hekje in de schemer aan het einde van een bospad. Geen hordes mensen, harde muziek, medailles en pendelbusjes naar parkeerplaatsen. Nee, Cor en Emanuel staan in de schemer op ons te wachten. Met een grijns en een blik “de normaalste zaak van de wereld”… het schijnt. Vandaag had ik hen en de andere vrijwilligers op verschillende plaatsen al getroffen. Dit is waar ik ruim een half jaar voor getraind heb en nu kom ik binnen. Twee mensen bij een mutserig hekje die blij zijn om me te zien. Ik had het niet anders gewild. Het is perfect.

Onderweg zijn is een prettig gevoel an sich. Alsof je telkens ergens naar toe gaat, wat het leven in beweging houdt. Trailrunnen is voor mij onderweg zijn. Soms vergezeld door mensen of dieren, maar meestal alleen, overdag of in het holst van de nacht. De aanvang van start 2 ultra was vanaf het begin relaxt. Rustig lopen op een lage hartslag. Dit alles moest wel ingepast worden met werk en andere bezigheden maar dat was prima te doen. Plannen en volhouden dus. Van nature ben ik nogal eigenwijs maar ook een trouwe hond. Dit was gedurende het half jaar een beetje de dynamiek. Een blessure periode gehad, wat me nog meer aanspoorde om door te gaan, ervaren, beslissen en weer doorzetten. Het kleine stampvoetende kind kwam ik onderweg dus wel een paar keer tegen. Naast vier uur durende trainingen in de winter, spoelende regen, harde koude wind en donkere bossen.

Naast het lopen was ik druk met van alles uitzoeken en naspeuren: trailvesten, kleding, voeding, wel/geen radio 1 op tijdens slecht weer sessies (gehannes met draadjes in je buf, oortjes die uit je oren ploppen, onderwijl de boekenbesprekingen en woordenspelletjes tijdens Taalstaat van Frits Spits. Het maakt me nu niets meer uit wat voor weer of seizoen het is. Trailrunning is een onderdeel van mijn leven geworden. Ik ben het afgelopen jaar in alle seizoenen buiten geweest (nog) en ben gelukkig met alle deze momenten in al zijn facetten (en baalmomenten).

Bij de aanvang van Start2Ultra lijkt twintig kilometer ‘al veel’ maar als je een half jaar verder bent, en dus vijftig loopt, kijk je stiekem naar je grotere broers en zussen die tachtig of zelfs honderd kilometer en meer lopen. Eigenlijk houdt het bij de vijftig niet op, maar begint het pas. Ik was het dieseltje van de groep. Ik was/ben niet goed in “snel” en dat moest ik voor mezelf een plek geven. Loop gemiddeld 7 tot 7,5 minuten per kilometer. Niemand heeft daar ooit iets denigrerends over gezegd behalve ikzelf haha. Onderhand ervaar ik het rustig kachelen ook als een voordeel. Ik kan een halve dag onderweg zijn met pinpas (je weet nooit of je een leuk koffie tentje treft), foto toestelletje en mijn auto als mobiele verzorgingspost als het kan. Niet bezig met snelle tijden te facebooken met selfies in powerpose, spam en show ik de prachtige omgeving waar ik me uren in bevind zonder compleet stuk thuis te komen. Leuk toch, als je daarna ook je huishouding en andere dingen nog kan doen?

…En dan Limburg de finale, ruim 50Km kachelen over de Zuid-Limburgse paadjes van het Krijtlandpad. De reis begon niet al te best, met autoproblemen wat even maakte dat de hele onderneming inclusief training van een half jaar voor niks zou zijn geweest. Alles moest in een nano seconde overdacht worden en beslissingen gemaakt. Doorgereden met een halfbakken versnellingsbak (waarbij ik nog onverhoopt een stuk achteruit door Valkenburg heb gereden), was de volgende uitdaging alleen nog ‘maar even’ die vijftig kilometer halen. Al vrij snel na de start liep ik verkeerd, waardoor ik extra kilmeters heb moeten maken. Dit heeft wat moeilijke momenten opgeleverd en ik heb mezelf moeten oppakken om door te zetten. Ik finishte dan ook als laatste wat je op de foto kan zien: de andere deelnemers staan fris gedoucht en aangekleed op de foto en ik sta stoffig in trailkleding en modderschoenen (en met een blij hoofd) op de foto.

Ik houd van de mentaliteit van trailrunners. Minder competitief en als je eenmaal de 44 kilometer voorbij kachelt, zijn de facebook status updates van een marathon op de weg opeens wat minder grote helden. Nee de Zestig en tachtig kilometer lopers worden nu interessant en je helden. Dus bereid jezelf maar alvast voor op een kleine metamorfose want schijnbaar kun je altijd nog een stukje verder.

Schijnbaar de normaalste zaak van de wereld dus…Cor en Emanuel staan ons op te wachten. Heb trouwens onderweg met Chris nog de slappe lach getrakteerd, een show off handstand op een verlaten bergpaadje, Chris, lag dat nu aan mijn benen te stram waren… of omdat we geen twintig meer zijn? Gelach in de schemer, ergens in de heuvels van Limburg.

Jose Raven

Ultra Trailrunner

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *